Editorial: Winter/Ձմեռ 2013

By: | Posted on: 10.01.2013

A change is brewing amongst Turkish civil society, leaving us to ponder our communal reaction to this all important shift.

On these very pages, we have often spoken about never forgetting, never compromising and constantly thirsting for justice.  How can we acknowledge this popular change without implying the laying down of our arms, especially when the Turkish state is still rooted in deep denial?

A near century passes and we are left to tow a complicated line- to be navigated by Diaspora and Armenia alike. We need to continue to stay firm, demand justice, but also realize that chants and teary eyed sentiments are not the final answer. We must acknowledge alternative avenues and recognize that dialogue amongst Turkish civil society can be the catalyst to bring forth a mental shift, away from the nationalistic propaganda that has plagued generations of Turkish denialists.

A slippery slope is surely ahead, and we must tread carefully and approach with caution. Change has to come from within Turkey; something out of our control. All we can control is our reaction and the discourse we contribute. Is it possible to create such a dialogue without mellowing the demand for reparation? Can we make demands without making concessions? These questions, and countless others will – and should – colour our future conversations. We must not feel as though engaging is equal to admitting defeat, and walk towards the future with optimistic, though cautious, steps.  We must put faith in both peoples – Armenians and Turks- and encourage the cracks appearing in denialist facades. These are the cracks that will lead to walls crumbling down. Only when these clearings are made can a new and stronger future be built.

———————————-

Նշմարելի փոփոխութիւն մը կը բացայայտուի Թուրքիոյ ընկերային հասարակութեան մէջ, որ կը մղէ մեզ հակազդելու այս իրողութեան: Մենք այս էջերուն մէջ յաճախ խօսած ենք չմոռնալ մեր դէմ գործուած սպանդը, չզիջիլ եւ հետապնդել արդարադատութիւնը: Ինչպէ՞ս կրնանք ընդունիլ Թուրքիոյ մէջ եղող այս ժողովրդային փոփոխութիւնը առանց անձնատուր ըլլալու, երբ թուրք պետութիւնը կը շարունակէ խորապէս մխրճուած մնալ իր մերժողական քաղաքականութեան մէջ:

Մօտաւորապէս դար մը անցած է եւ տակաւին հայրենիքն ու սփիւռքը դէմ հանդիման կը գտնուին իրենց դիմաց ցցուող բարդ կացութիւններուն: Մենք պէտք է շարունակենք մնալ պահանջատէր, մի՛շտ հետապնդելով արդարութիւնը, բայց միաժամանակ գիտակցիլ այն իրողութեան որ բողոքն ու թաց աչքերը վերջնական լուծման պիտի չհանգին: Հետեւաբար պէտք է մտածենք տարբեր կարելիութիւններու մասին. արդեօք երկխօսութիւնը կրնա՞յ խթան մը ըլլայ, թուրք պետութեան մերժողական քաղաքականութեան փոփոխութեան մէջ, թէ մեզ կ՛առաջնորդէ սայթաքուն եւ վտանգաւոր ուղիներու, որուն համար պէտք է ըլլանք չափազանց զգոյշ եւ խոհեմ:

Քաղաքականութեան փոփոխութիւնը պէտք է գայ Թուրքիայէն, ինչ որ մեր հակակշռէն դուրս է. մենք կրնանք միայն հսկել մեր հակազդեցութեան եւ դիւրացնել երկխօսութիւնը: Կարելի՞ է նման երկխօսութիւն մը ստեղծել առանց «մեղմացնելու» հատուցման պահանջքը: Կրնա՞նք պահանջել առանց զիջումներու: Այս հարցը եւ բազմաթիւ այլ հարցեր, մատ պիտի կազմեն ապագայի երկխօսութիւններուն. այս չի նշանակեր որ նախաձեռնելը պարտութիւն է եւ նայիլ ապագային լաւատեսութեամբ: Մենք պէտք է հաւատք ընծայենք երկու ժողովուրդներուն, խրախուսելով որ մեծամասնութիւն դառնան «Մենք բոլորս Հրանդ Տինք ենք» ըսող «անվախ եւ արդարամիտ» թուրքերու թիւը: Այն ատեն է որ կը քանդուին մերժումի պատերը եւ կարելի կ՛ըլլայ ստեղծել հզօր եւ փայլուն ապագայ մը:

 

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Email this to someone
Back to Editorials

Write a Reply or Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*

  • Eloise says:

    Jaaa, juchuu. So kann ich dann ja auch schön liften Die sind alle wunderschön geworden!UND: DAS Buch ist demnächst auf dem Weg (vom FT) und das zweite, über das im Forum geschnackt wurde, hab ich auch gleich bei Amazon belseltt….